Wie Average Rob zegt, denkt aan adrenaline, stunts en een flinke portie humor. Maar vandaag geen zotte triatlons of YouTube-avonturen, we praten over zijn mooiste, meest intense uitdaging tot nog toe: het vaderschap. Rob Van Impe (33) werd zo’n anderhalf jaar geleden papa van Theo, en sindsdien is zijn leven helemaal veranderd.
Hoe oud is Theo nu?
“Theo is nu een jaar en acht maanden. En eerlijk: het eerste jaar vond ik het moeilijkste. Dat was best een heftige periode, want hij sliep alleen op de borst of in de draagzak. Ik was zo jaloers op mensen die met hun baby rustig op restaurant konden gaan, dat was voor ons gewoon ondenkbaar. Toen hij naar de crèche ging, was hij ook voortdurend ziek – zo de typische eerste kwaaltjes. Dat was dus best een zwaar jaar. Maar sinds hij beter slaapt en zijn immuunsysteem wat sterker is, is het een wereld van verschil. Hij stapt, begint te praten… Het is zalig om te zien. Het blijft vermoeiend, maar ik heb mijn ritme gevonden. Theo is er elke ochtend om zeven uur bij, dus uitslapen zit er niet in. (lacht) Maar dat is oké, mijn lichaam is eraan gewend.”
Hoe heeft het vaderschap jouw leven veranderd?
“Het beheerst letterlijk alles. Van het moment dat hij wakker is tot hij gaat slapen, draait alles rond hem. Maar dat geeft me net rust en structuur. Vroeger was ik heel chaotisch, werkte ik tot laat, vloog ik van de ene opdracht naar de andere. Nu weet ik: ’s morgens breng ik Theo naar de crèche, dan ga ik werken, en om vijf à zes uur wil ik thuis zijn. Die structuur had ik vroeger niet, en ik heb ze nodig. Hij heeft me eigenlijk meer gedisciplineerd gemaakt. Mijn prioriteiten liggen totaal anders. Ik leef niet meer voor deadlines of views, maar voor dat kleine mannetje.”
Heeft dat ook een impact gehad op je relatie?
“Zeker. Het verbindt ons op een heel andere manier. Theo is letterlijk vijftig procent van mij en vijftig procent van mijn vriendin. Je ziet jezelf en elkaar in hem terug, en dat is zo mooi. Theo lijkt qua uiterlijk heel erg op zijn mama, maar qua karakter is hij volledig ik. (lacht) Het voelt gewoon als de ultieme bevestiging van onze relatie. Ik heb nooit echt de nood gehad om te trouwen, voor mij is samen een kind krijgen de mooiste manier om je liefde te vereeuwigen.”
Hoe verdelen jullie de zorgtaken thuis?
“Mijn vriendin en ik vormen echt een goed team. Zij is enorm gestructureerd en zorgzaam, ik ben meer de chaoot en de speelvogel. We vullen elkaar dus goed aan. We maken zelden ruzie, en als er iets is, praten we er meteen over. We lossen alles snel op. Zij is een fantastische mama – heel warm, maar ook consequent. En ik ben meer de gekke papa die gek doet met Theo. Perfect in balans dus.”
Je hebt een drukke en nogal ongewone job. Hoe combineer je dat met je gezin?
“Dat was even zoeken, maar ik heb mijn draai gevonden. Al denken mensen vaak dat ik nooit thuis ben omdat ze vooral mijn YouTube-avonturen zien. Maar in werkelijkheid zie ik Theo elke ochtend en elke avond. Ik ben zelden lang weg van huis. Vroeger zou ik gemakkelijk nog een dag extra blijven op een trip, nu wil ik gewoon naar huis. Natuurlijk komen er soms kansen voorbij waarvoor ik een week weg ben, maar ik zeg daar nu vaker ‘nee’ op. De waarde van tijd met mijn kind is groter dan eender welk project.”
“Mijn prioriteiten liggen totaal anders. Ik leef niet meer voor deadlines of views, maar voor dat kleine mannetje.”
Lukt het om als koppel ook nog tijd met z’n tweeën te vinden?
“Wij zijn echte huismussen. (lacht) We zijn graag samen thuis. Uit eten gaan met een peuter is sowieso geen ontspanning, dus we kiezen eerder voor kleine momenten met ons twee. Theo gaat dan eens een nachtje naar de grootouders en wij doen iets leuk samen, of we gaan eens een weekendje weg. Het moet niet groots zijn, gewoon samen zijn – met twee of drie – telt voor ons als quality time.”
Wat heeft je het meest verrast aan het vaderschap?
“De liefde die je voelt. Dat is onbeschrijfelijk. Mensen zeggen dat wel vaak, maar je begrijpt het pas als je het zelf meemaakt. Het is de liefde die je voelt voor je partner, maar dan maal duizend. In het begin denk je nog: als er iets gebeurt, red ik eerst mijn vriendin én dan het kind. Maar na een maand is dat omgekeerd. (lacht) Het is pure, onvoorwaardelijke liefde.”
En wat vond je het moeilijkste?
“Dat je als man in het begin eigenlijk wat nutteloos bent. Die eerste maanden draait alles rond de mama. Zij geeft eten, zij bouwt een band op. En jij… staat er wat naast. Dat vond ik zwaar. Zeker omdat mijn vriendin complicaties had na de bevalling en even moeilijk kon stappen. Dus ik deed alles wat ik kon: pampers verschonen, eten maken, zorgen voor haar. Maar zodra Theo begon te lachen en te reageren op mij, voelde ik die band groeien. Vanaf dat moment begon het genieten echt.”
Het ouderschap is dus niet altijd rozengeur en maneschijn…
“Klopt. Iedereen zegt ‘geniet van die roze wolk’, maar eerlijk? Soms is het gewoon een paarse donderwolk. (lacht) Theo was niet de makkelijkste baby. En dat mag ook gezegd worden. Ouders voelen vaak dat ze moeten doen alsof het allemaal geweldig is, maar het is soms gewoon keihard. Je leeft maandenlang op weinig slaap, je wereld draait enkel nog rond dat kindje. En dat is prachtig, maar tegelijk ook heftig. Ik vind dat we daar eerlijker over mogen zijn.”
Ben je sindsdien ook anders gaan kijken naar andere ouders?
“Ja, honderd procent. Ik heb veel meer begrip gekregen. Je weet nooit wat er thuis speelt. Een collega op het werk kan kortaf zijn of moe lijken, en je denkt: wat is er mis met die mens? Terwijl die persoon misschien al weken amper slaapt door een baby met reflux. Sinds ik vader ben, kijk ik daar met veel meer mildheid naar. Iedereen doet gewoon z’n best.”
Hoe ben jij als papa?
“Ik ben heel liefdevol. Echt enorm. Theo krijgt elke dag kusjes en knuffels. We zeggen ook vaak tegen hem dat hij lief moet zijn, of dat hij mama of papa eens een knuffel moet geven. Ik wil hem heel graag meegeven dat affectie tonen normaal is. Dat praten over gevoelens normaal is. Als hij droevig is, wil ik dat hij dat kan zeggen. Als hij blij is, ook. Ik wil nooit dat er een afstand is tussen ons. Dat vind ik belangrijker dan eender wat.”
Waarbij jij dan ook de ‘fun dad’ bent?
“Ja, al is mijn vriendin ook heel grappig hoor. (lacht) Maar ik ben inderdaad degene die van chaos een spel maakt. Zij creëert structuur, en ik floreer daarin. We hebben bijvoorbeeld een vast slaapritueel: een flesje maken, Theo kiest een boekje, we lezen samen op het tapijt, en dan gaat hij slapen. Dat is ons moment. Ik ben blij dat we schermen lang hebben kunnen vermijden. Natuurlijk, tijdens een lange autorit mag hij even iets kijken. Maar we zijn vooral fan van boeken, buiten spelen en creativiteit. Elk gezin doet dat op z’n eigen manier, en dat is oké. Ik probeer vooral niet te oordelen over anderen. Iedereen doet waarvan hij denkt dat goed is.”
“Een kind voelt als de ultieme bevestiging van onze relatie.”
Welke waarden wil je Theo graag meegeven?
“Ik wil vooral dat hij zijn passie vindt. Dat hij iets ontdekt waar hij echt van houdt. Dat vind ik het allerbelangrijkste. Passie geeft richting en vreugde. En ik wil dat hij ambitieus is, maar ook weet dat falen oké is. Dat fouten maken deel uitmaakt van groeien. Alles komt altijd goed – dat is misschien meteen de derde levensles die ik hem wil meegeven. Vallen hoort erbij, letterlijk en figuurlijk. (lacht) Ik probeer dat nu al te tonen: als hij valt, zeg ik niet ‘oh nee, ocharme’, maar ‘je bent oké, we proberen gewoon opnieuw’. Ik wil dat hij dat gevoel meeneemt.”
Zijn er dingen uit je eigen kindertijd die je wil doorgeven?
“Ja, ik was als kind heel sportief. Ik zat op sportkampen, was constant actief. Dat wil ik ook voor hem: veel bewegen, ontdekken, buiten zijn. Dat stimuleert je hersenen en karakter. Maar ik was daarnaast ook creatief. Ik tekende, schilderde, werkte met klei. Dat wil ik ook meegeven. Dat hij zijn creatieve kant mag verkennen. Zolang hij maar doet wat hij graag doet. Ik wil niet dat hij ooit iets doet om mij blij te maken. Dat is het laatste wat ik wil.”
Hoe ga je om met je zichtbaarheid online, en de rol van Theo daarin?
“Ik ga hem nooit gebruiken voor content. Dat is een heel bewuste keuze. Misschien post ik ooit eens een gezinsfoto, maar voorlopig hou ik hem liever uit de spotlights. Mijn vriendin is ook heel privé en houdt ook niet meteen van de schijnwerpers. Dat is gewoon niet haar wereld, en dat respecteer ik. Mensen zijn daar trouwens super chill in – ik word zelden aangesproken in de supermarkt of op straat. En als dat al gebeurt, is dat op een hele fijne en respectvolle manier.”
Hoe kijk je naar de toekomst, als papa en als mens?
“Over tien jaar hoop ik dat ik een sterke, liefdevolle band heb met Theo. Dat hij open met mij en zijn mama kan praten, en dat hij gelukkig is. En hopelijk hebben we dan ook een tweede kindje – maar alsjeblief, geen tweeling! (lacht) Professioneel hoop ik dat ik nog steeds mag doen wat ik graag doe: entertainen, inspireren, mensen aan het lachen brengen. En ik droom ervan dat mijn biermerk Tout Bien een vaste waarde wordt, één van de big 3’s in België. Maar eerlijk? Zolang ik gelukkig ben met mijn gezin, is alles goed. Zij zijn mijn prioriteit. Altijd.” ☉
Wist-je-dat…
Welke superkracht zou je willen hebben?
“Vliegen. Gewoon kunnen opstijgen en cruisen door de lucht, tussen de bomen door, dat lijkt me zalig. Geen superheldengedoe zoals Superman,
gewoon het gevoel van vrijheid.”