Ouder worden is meer dan een leeftijd. Het is een verhaal dat zich langzaam ontvouwt in rimpels, ervaringen en herinneringen. Het daagt ons uit om los te laten, te aanvaarden en te ontdekken wat echt waardevol is. “Ouder worden heb ik altijd een fascinerend proces gevonden”, zegt de man die wij vooral kennen van films en series als Loft, De Premier of Professor T. Wij ontdekken waarom.
Je klopt bijna aan op deur nummer 61. Hoe voelt dat voor jou, ouder worden?
“Ik herinner me dat ik als jongeman soms lang voor de spiegel stond, en oefende om rimpels in mijn gezicht te krijgen. Omdat ik het zo mooi vond als je bij mensen zag wanneer een leven geleefd was, en dat dus ook zichtbaar werd. Maar ik was 18 en zag er eigenlijk best gladjes uit. (lacht) Toen ik werd gescout door een modellenbureau in Nederland, vond ik dat als acteur eerder een nadeel. Ik wilde een gezicht dat een verhaal vertelde. Nu gebeurt dat natuurlijk vanzelf. En eerlijk? Ik voel me goed bij mijn leeftijd. Ik wil niet terug twintig zijn, maar te snel moet het nu ook weer niet gaan.”
Veel mensen worstelen nochtans met het idee van ouder worden. Jij dus niet?
“Nee, bang zijn helpt niet. We hebben allemaal het talent om terug te blikken op het verleden, maar ook onze verbeelding waarmee we proberen naar de toekomst te kijken. Alleen gebruiken we dat talent vaak verkeerd: door te blijven hangen in trauma’s uit het verleden, of angst te hebben voor dingen die nog niet eens gebeurd zijn. Daar wil ik geen slachtoffer van worden. Ik probeer bewust in het moment te staan. Tegelijk ben ik niet blind: onze ouders zijn ondertussen tachtigers, je ziet dat het allemaal niet beter wordt met de tijd. Maar juist dat besef maakt de rit intenser. Je kan pas ten volle leven als je beseft dat dat leven eindig is.”
Tegelijk hou je wel je gezondheid scherp in het oog.
“Ja, absoluut. Mijn jongste zoon Xander is personal coach bij The Basement. Als ik zie hoe hij mensen, van alle leeftijden, in hun hoofd en lichaam doet thuiskomen, dan is dat prachtig om te zien. Zelf let ik enorm op mijn voeding. Al jaren
leef ik volgens de principes van de macrobiotiek.”
En dat is…?
“Grofweg: de macrobiotiek is gebaseerd op yin en yang. Je houdt je lichaam in balans door te vermijden dat je bijvoorbeeld te zuur of te alkalisch eet. Voor grote opdrachten schakelde ik vaak al twee, drie maanden voordien over. Dat garandeerde dat ik niet ziek werd, iets wat we ons niet kunnen veroorloven op de set. Alcohol drink ik ook al een paar jaar niet meer, en met roken ben ik al 10 jaar gestopt. Dat geeft me meer comfort en rust.”
Jij wordt dus nooit ziek?
“Natuurlijk zijn er soms kwaaltjes, zo had ik onlangs nog een niersteentje. Dat deed verschrikkelijk veel pijn, en ergens was ik ook best boos op mijn lichaam net omdat ik zo op mijn gezondheid let. Maar ook dan zie je wat voor een geweldig mechanisme een lichaam is: wanneer je het goed onderhoudt, doet het ook de juiste dingen. Zoals die niersteen afdrijven.”
Zowel Chantal als ik hebben enorm fijne ouders. Dat is een geluk, en dat beseffen we heel goed.
Ook je gezin lijkt een grote rol te spelen in dat bewust leven.
“Mijn familie is de basis. Zowel Chantal als ik hebben enorm fijne ouders. Dat is een geluk, en dat beseffen we heel goed. Ook met onze zonen hebben we een hechte band. We hebben geprobeerd hen zo op te voeden dat ze tegelijk onze beste vrienden zijn. En dat is gelukt. Het geeft veel warmte om er op die manier voor elkaar te kunnen zijn.”
Wilden jullie bewust 2 kinderen? Aangezien jullie beiden enig kind zijn.
“Ja, en nu spreek ik natuurlijk puur voor mezelf. Toen ik jonger was heb ik dat gemis nooit gevoeld, of zo ervaren. Ik had ook een beste kameraad, toevallig ook een Koen, die ik echt beschouwde als mijn broer. Maar op latere leeftijd is dat gemis wel wat nadrukkelijker geworden. Als mensen met hun broers of zussen een goeie band hebben, is dat toch iets om een beetje jaloers op te zijn. Al zijn die relaties ook niet altijd evident, dat begrijp ik ook.”
Intussen zijn die twee zonen volwassen. Hoe ervaar je dat als vader?
“Het ‘lege nest’-gevoel hebben we nooit echt gehad. Ze komen nog vaak naar huis, soms zelfs voor langere periodes, wat daar natuurlijk toe bijdraagt. Daarnaast wonen we deels in de Ardennen waar de kinderen vaak mee zijn, samen met onze ouders. Intussen zijn ze ook echt hun eigen weg aan het gaan, wat geweldig is om te zien.”
Met je oudste zoon speelde je ook samen in een nieuwe reeks?
“Met Jolan heb ik inderdaad recent samengewerkt voor de internationale reeks ‘Breendonk’. Zijn eerste hoofdrol. Dat was spannend, en eerlijk gezegd voelde ik me extra kwetsbaar die eerste draaidag. Ik dacht: gaat hij zijn voeten op de pedalen kunnen houden? Maar ik zag dat het lukte. Hij heeft zijn rol in die reeks helemaal zelf verdiend, ondanks de naam De Bouw. En dat maakt me trots.”
Ondanks?
“Mensen zouden kunnen denken dat hij hier staat, omdat ik al een hele weg afgelegd heb in deze wereld. Maar niets is minder waar. Ik kan er eigenlijk maar één ding over zeggen: de televisiewereld is een enorm harde wereld. Daar gaat niets vanzelf. Dus het is niet omdat je vader of moeder al bekend is, dat je het makkelijker zal hebben. Integendeel. Je wordt misschien wel drie of vier keer meer gewikt en gewogen voor een rol, dan iemand anders. Bovendien heeft hij ook echt zijn eigen ideeën, en visie waar hij naartoe wil.”
Is er een groot verschil tussen de jonge acteur die je ooit was, en de acteur die je nu bent?
“Oh ja. Vroeger leefde ik met de illusie dat je alles kon dragen. Vandaag weet ik dat je je energie moet doseren. Draaidagen zijn intens, soms van vijf uur ’s ochtends tot laat in de avond of nacht. Dat is pittig. Maar de passie blijft. Want de essentie is hetzelfde: verhalen vertellen. Als acteur sta je niet ten dienste van jezelf, maar van het verhaal. Niemand zit te wachten op een kunstje om te tonen wat je allemaal kan. Het verhaal staat centraal. Dat heb ik vooral in het theater geleerd, mijn basis. De oude Grieken, de middeleeuwen, moderne literatuur: verhalen die van alle tijden zijn.”
En internationale projecten spelen daar ook een rol in?
“Ja, absoluut. Ik heb vijf maanden in Cuba gedraaid, twee jaar in Los Angeles, ging een lange tijd naar Zuid-Afrika en Thailand. Het is geen vakantie, want je werkt intens, maar het verrijkt je blik enorm. Tegelijk ben ik blij dat Vlaamse fictie zo gegroeid is. Vroeger was het ondenkbaar dat onze series internationaal zouden scoren. Vandaag zie je remakes van Professor T. in Groot-Brittannië, Duitsland of Frankrijk. Ook de originele versie draait nog steeds in de VS en in negentig andere landen. Dat is toch uniek.”
Naast acteren heb je ook een passie voor koken.
“Koken en reizen. En liefst een combinatie van die twee. Ik kook vaak. Ik hou van naar de markt gaan, verse ingrediënten uitkiezen, mijn eigen moestuin. Dat is voor mij pure ontspanning. Ik heb een persoonlijke travel Butler: MrSmith. Zij zorgen er door hun persoonlijke aanpak en ervaren vleugels voor dat wij, ondanks mijn soms drukke werkschema, toch steeds onbezorgd en vaak last minute van een vakantie kunnen genieten. En ja, vaak is dat een culinaire vakantie.”
Vandaar je deelname aan Masterchef?
“Inderdaad. Voor het eerst zei ik ja tegen een realityprogramma. Omdat ik dacht: daar kan ik van leren. Maar de mentale druk was enorm. Ik kan al moeilijk praten als er vrienden in de keuken staan terwijl ik kook, en nu stonden er 250 camera’s op mijn vingers gericht. (lacht) Dat was boeiend. Ik moest toen toevallig ook tien kilo bijkomen voor een rol, en bij Masterchef kon dat perfect natuurlijk.”
Je geniet duidelijk van kleine dingen in het leven.
“Ja, mijn vrouw, mijn kinderen, mijn tuin. Het zijn die dagelijkse dingen die me gelukkig maken. Ik ben ook een grote dierenvriend. We hebben nu Jeanne, een hond die we delen met vrienden. Vroeger zag Chantal een huisdier niet meteen zitten omdat we veel weg zijn, maar Jeanne is in ons leven gekomen en ze veroverde Chantals’ hart. Het is ook een goede oplossing: zo hebben we wel de warmte van een hond, zonder de zorg alleen te dragen.”
Blijven er nog dromen of ambities over?
“Ik zou het niet meteen kunnen bedenken. Projecten vinden mij eerder dan dat ik ze zoek. Vaak zie ik pas achteraf waarom een rol in mijn leven paste op dat moment. Een verhaal zoekt je op, en die omgekeerde beweging kan je niet maken. Dus het is moeilijk om nu te zeggen: dat wil ik nog doen. Als kind wou ik dierenarts worden, daar had ik het geduld of de brains niet voor, maar de liefde voor dieren is gebleven. Dus stel dat er ooit een serie komt over een dierenarts… wie weet. En ik hou er ook wel van wanneer er een ‘hoekske af is’ in een script.” (lacht)
Welke levensles zou je willen doorgeven aan je familie of vrienden?
“Ik hoop dat mensen, wanneer ik bij hen ben geweest, er altijd een beetje beter van geworden zijn – net als ikzelf. Dat lijkt me een mooi streven. Als mijn kinderen dat later van me zouden zeggen, dan zou ik daar gelukkig mee zijn.” ☉
Wist-je-dat…
Wat zou je kiezen als je elke dag hetzelfde zou moeten eten?
“Pannenkoeken! Mag ik dat gewoon zeggen? Ik vind pannenkoeken echt heel lekker. Met havermelk, bruine suiker… In alle maten en vormen. Heerlijk.” ☉