Vind je dat er van vrouwen vandaag misschien te veel verwacht wordt? 

“Ja, misschien wel. Maar dan vraag ik mij ook meteen af: verwachten we dat niet te veel van onszelf? Leggen we het onszelf op of wordt het echt verwacht? Want vrienden van mij hebben bijvoorbeeld met hun kindje lang in het ziekenhuis gelegen. En dan ligt je focus enkel op zorgen. Al die andere rollen: you don’t care op dat moment. Dus ik denk dat we perfect in staat zijn om ons te beperken tot het vakkundig invullen van één of een paar rollen. Maar we willen gewoon altijd meer. Soms ben je je eigen ergste vijand daarin. Het is niet dat we het niet kunnen, maar we willen alles tegelijk.”

En jijzelf, kan je het idee loslaten dat alles altijd ‘goed’ moet zijn?

“Nee. Dat kan ik niet goed loslaten. (lacht) Ik moet daar eerlijk in zijn. Dat gaat misschien al iets makkelijker met ouder te worden, maar het zit gewoon niet in mij. Ik ben op dat vlak een te grote perfectionist. Ik denk veel en anticipeer graag. Soms is dat een zegen, want het drijft je vooruit. Maar het kan ook echt vermoeiend zijn.”

Hoe ervaar je dat in je rol als mama? Wil je ook daar alles ‘perfect’ doen?

“Ja, toch wel. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat je op je mama of papa begint te lijken. En dat zie ik nu ook bij mijn dochters. Onze oudste is vier en begint dingen over te nemen van ons, of net dingen anders te doen. Dan denk ik: oh damn, she got that from me. (lacht) Kinderen houden je echt een spiegel voor. Daardoor wil ik soms een betere versie van mezelf worden. Doordat je jezelf herkent in bepaalde situaties, vraag je je af: wil ik zo zijn? Het dwingt je om bewust te zijn van wie je bent, en dat is soms confronterend, maar biedt ook kansen om te groeien.”

Was mama worden voor jou vanzelfsprekend?

“Ik heb altijd geweten dat ik mama wou worden. Altijd. Zelfs als ik geen partner had gevonden, zou ik er alleen voor gegaan zijn. Maar ik was niet instant verliefd toen de kinderen geboren werden. Dat is bij mij gegroeid. Ik besefte dat ook echt pas later, in hoe graag ik naar huis ga en hoe graag ik gewoon thuis ben bij mijn gezin. Dat vind ik zo fijn nu. Ik ben ook blij dat de kinderen nog klein zijn en we niet van hobby naar hobby moeten. En dat vind ik grappig, want mijn mama was een mega huismus en ik lachte daar altijd mee. En nu denk ik: oh my god, I am my mom. Dat besef geeft ook een soort rust: ik weet wat belangrijk is.”

Je combineert je werk met een gezin. Wanneer voel jij je het meest in je element?

“Goeie vraag, want ik vraag mezelf dat ook vaak af. (lacht) Ik dacht altijd: ‘tegen dat je kinderen hebt, ga je alles weten’. Maar wat weet ik? Ik doe ook maar iets en zie wel waar ik uitkom. Ik ben trouwens iemand die vanalles wil doen. Dat is een blessing and a curse. Als het er allemaal niet is, voel ik dat ik niets te doen heb en word ik lastig. Maar soms denk ik ook: wat ben ik toch allemaal aan het combineren? Radio, tv, mijn gezin… Soms lijkt het een chaos. Anderzijds vind ik het supertof om met van alles bezig te mogen zijn. Als dat er allemaal niet zou zijn, zou ik dat ook missen. Het houdt je scherp en het geeft energie, ook al is het soms vermoeiend.”

Maar je voelt je dus thuis in de media?

“Ja. Al voelt het gek genoeg soms alsof dit alles ieder moment kan wegvallen. Zeker als vrouw in de media zie je nog altijd minder oudere vrouwen. Dan denk je wel eens na over wat erna kan komen. Al heb ik daar minder schrik voor gekregen. Doe ik dit niet, dan wel iets anders. Ik heb altijd 101 dingen willen doen. Soms voel ik me dan ook een imposter: er zijn mensen die voor radio gestudeerd hebben en ik ben er gewoon ingerold. Maar ik heb ook veel bijgeleerd, en ik ben mega dankbaar voor wat op mijn pad gekomen is en de mensen die me erbij geholpen hebben. Want alles wat ik doe, komt doordat iemand me een kans gaf en ik durfde springen. Na Idool zei iemand ooit: ‘Jij babbelt goed, moet je daar niks mee doen?’ En zo is het allemaal begonnen. Ook nadien waren er telkens mensen die me een klein duwtje gaven, en dat heeft echt alles veranderd.”

Hoe belangrijk is je partner in dat alles?

“Mega. Sieg heeft de voorbije maanden keihard gewerkt en zijn rol thuis opgenomen, zeker met The Masked Singer erbij. Dit kan dus alleen maar werken omdat hij weet dat ik hetzelfde voor hem zou doen. Wij moeten elkaar dat niet uitleggen. Als die kans er is, dan spring je. We gunnen elkaar de ruimte om kansen te grijpen, dat is heel belangrijk. Zonder dat wederzijds vertrouwen zou het nooit zo werken. The things you do for love, zoals ze zeggen.” (lacht)

En hoe houden jullie het ook luchtig, doorheen de chaos? 

“Wij vinden humor enorm belangrijk. Sieg had ooit het idee dat als we ruzie hebben en iemand een bepaald liedje opzet, je moet dansen. Dat klinkt zo stom, maar het werkt. Je valt meteen uit je boosheid. Ook zeggen we vaak op de stomste momenten: ‘Wat hebben wij het toch goed.’ Bijvoorbeeld als één van de meisjes overgegeven heeft en we met opgestroopte mouwen de lakens aan het verversen zijn. Het is een herinnering dat het leven eigenlijk zo slecht nog niet is en we onze beide pollekes mogen kussen. Het zijn die kleine dingen die het verschil maken.”

Hoe passen vriendschappen in een druk leven met kleine kinderen?

“Met vaste afspraken. Als je niet plant, komt het er niet van. Ik ben bovendien heel trouw. Eén vriendin ken ik al van de kleuterklas. We hebben al zoveel gedeeld en we spreken om de week af. De grotere groep vriendinnen zie ik één keer per maand. Soms is dat in kleinere groep met vier, soms met tien. Als iemand eens niet kan omdat er iets is met de kindjes of het werk is dat niet erg, maar onze date blijft staan. Afspraken moeten gepland worden, dat is de realiteit van het volwassen leven. Maar het geeft ook houvast en zekerheid.”

Is je eigen rol als dochter ook veranderd in de familie, nu je zelf mama bent? 

“Toch wel. Ik ben oudste van de kleinkinderen en ben praktisch opgegroeid bij mijn oma. Door mama te worden voel ik me wat meer mater familias, en was ik bijvoorbeeld diegene die het ‘familieweekend’ terug in het leven geroepen heeft. Ik wil het gevoel doorgeven aan mijn kinderen dat je bij een toffe club hoort, dat je ergens bij hoort. Ik ervaar nu nog meer een soort trots en verantwoordelijkheid, en zoek manieren om tradities en warmte door te geven.”

Wat probeer je je kinderen mee te geven over onafhankelijkheid en ambitie?

“Ik ben een koppige doos. Ik wil dat ze niet bang zijn om kansen te grijpen. Soms zijn er plekken waar het als vrouw moeilijk is, maar ik hoop dat ze zich daar niet door laten tegenhouden. Niet het gevaar opzoeken, maar toch wel die grenzen, en durven springen. Dat is een belangrijke les: niet bang zijn om te proberen, ook al weet je niet hoe het zal uitpakken.”

Past zelfzorg ook in jouw leven?

“Even helemaal alleen zijn en aan niks moeten denken, dat mis ik soms. Gewoon een week of een maand bewust thuis zijn. Dat vind ik heerlijk. Fysiek voor jezelf zorgen is ook belangrijk, al doe ik niet graag sport. Maar ik doe het wel, omdat ik anders niet meer kan smikkelen en genieten. (lacht) Het is een lange termijn investering. Het gaat er niet om dat ik nu perfect ben, maar dat ik bewust keuzes maak voor later.”

Ben je eigenlijk een feministe?

“Dat woord voelt mega beladen voor mij. Ik noem het liever ‘girls support girls’. Ik merk dat mannen elkaar vaker supporten dan vrouwen, dat is jammer. Het is zoveel leuker om iemand anders een duwtje te geven dan jezelf te verkopen. Behandel mensen dus zoals je zelf behandeld wilt worden. Dat probeer ik mee te geven. En dat geldt overal: op je werk, in vriendschappen, in relaties. Support elkaar, geef elkaar een kans en wees positief.”

Wat zou je willen zeggen tegen vrouwen die het gevoel hebben constant achter de feiten aan te lopen?

“Jaag je niet te veel op in dingen die je niet meteen kunt veranderen. Als je iets niet meteen kan oplossen, laat het dan even zijn. Probeer te genieten van wat je wél in de hand hebt. Je kunt niet alles controleren, en je kunt altijd veranderen. Je leven kan nog alle kanten uit. Er is geen eindigheid. Alleen het leven zelf eindigt uiteindelijk, maar tot dan kan alles gebeuren.” •

Wist-je-dat…

Als jij één zelfzorg-tip zou mogen geven, welke zou dat zijn? 

“Opnieuw: behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden. En wees wat lief voor jezelf. We vergelijken onszelf zo vaak met anderen, terwijl we niet weten wat iemand doet om daar te geraken. Dat geldt ook voor je lijf: ik wil misschien wel in een heel strakke fitness-outfit lopen pronken. Maar ben ik de vrouw die daar elke dag de tijd en moeite voor over heeft? Nope. Want ik hou gewoon te veel van chips. En dat is oké. Het gaat erom dat je kiest voor wat echt bij jou past, en jezelf niet constant vergelijkt of straft.”