Je traint bijna twintig uur per week.
Hoe is die passie voor sport ontstaan?

“Eigenlijk heel organisch. Wij hadden thuis geen televisie tot ik dertien was, dus ik heb nooit die gewoonte ontwikkeld om na school op de bank te ploffen. Het was altijd: thuiskomen en buitenspelen of gaan sporten. Mijn mama gaf me de kans om letterlijk elke sport te proberen die je kunt bedenken: turnen, zwemmen, atletiek, noem maar op. Daardoor heeft sport voor mij nooit aangevoeld als een verplichting of iets waarbij ik moest presteren. Het was gewoon plezier. Nu zou ik eerlijk gezegd gek worden als ik alleen maar in de zetel moest zitten. Sport geeft me energie, maar het belangrijkste: het helpt me om met mijn emoties om te gaan. Als ik een slechte dag heb en ik ga lopen, voel ik me instant beter. Vorige week stond mijn fitness half onder water en was de boiler kapot, maar de zon scheen, dus ben ik gaan fietsen. Na die rit leek dat probleem ineens zoveel kleiner.”

Je hebt een heel sociale job, maar je noemt jezelf introvert. Hoe gaat dat samen?

“Sporten is mijn moment om tot rust te komen. Ik heb een heel sociale job door mijn personal training en online begeleiding, maar van nature ben ik super introvert. Ik ben niet gemaakt om dag in dag uit met mensen contact te maken. Die uren op de fiets of tijdens het lopen, dat is wanneer alle knoopjes in mijn hoofd ontward worden. Daarna kan ik weer verder. De afgelopen jaren heb ik heel veel tegenslag gehad, en beweging is een van mijn belangrijkste copingmechanismen geworden. Het is de constante die me helpt om met de moeilijke dingen in het leven om te gaan.”

Je bent al meerdere keren op het podium beland bij wedstrijden.
Ben je heel competitief?

“Ja, maar vooral met mezelf. Grappig genoeg heb ik voor mijn drieëndertigste nog nooit op een podium gestaan. Toen ik keihard begon te trainen voor Kamp Waes, ontdekte ik een potentieel in mezelf waarvan ik niet wist dat ik het had. De eerste keer dat ik op het podium belandde, had ik niet eens door dat ik tweede was gefinisht. Ik hoorde de mensen juichen en dacht: waar gaat dit over? Ik ben eigenlijk nooit bezig met waar ik sta ten opzichte van anderen: ik focus op wat ik zelf kan en probeer het onderste uit de kan te halen. Op Instagram krijg ik vaak DM’s van ‘sowieso weer podium’, maar ik wil niet dat dat ooit de mindset wordt waarmee ik aan de start verschijn. Ik ben geen prof-atleet, het maakt voor mijn leven niet uit of ik derde of vijfde word. Ik sport voor mijn plezier.”

Vroeger had je enorme faalangst.
Hoe ben je daar overheen gekomen?

“Ik deed als kind nooit mee aan wedstrijden, competities of optredens. De angst om te falen was verlammend. Nu heb ik een heel andere mentaliteit: als het niet lukt, is dat ook oké. Mijn Ironman in Mexico is niet gelukt omdat ik ziek werd. Maar ik dacht niet: dit is een mislukking. Er is een quote die ik nu altijd in mijn hoofd heb: ‘You cannot fail if the goal is experience.’ Als ik aan de start sta, weet ik: ik heb keihard getraind, ik ben zoveel beter geworden. Als het dan niet lukt is het door pech, en daar hoef je niet boos op jezelf voor te zijn. Die shift heeft ook te maken met Kamp Waes. Ik ben daar op de eerste dag zo diep gegaan dat ik zes maanden nodig had om te recupereren. Mijn coach zei letterlijk: ‘Statistisch gezien was dit niet mogelijk, je moet heel diep gegraven hebben.’ Maar doordat ik weet hoe ik me toen voelde, weet ik nu bij wedstrijden: je hoofd zegt dat je niet meer kunt, maar je kunt echt nog veel meer dan je denkt.”

Je hebt openlijk gedeeld dat je jarenlang een eetstoornis had.
Kun je daar iets over vertellen?

“Dat is mentaal de grootste uitdaging geweest die ik ooit heb overwonnen. Het contrast tussen wie ik toen was en wie ik nu ben, is zo groot dat het voelt alsof het een andere persoon was. Mijn lievelingseten is al heel mijn leven pizza. Maar er waren jaren dat ik geen pizza, geen frieten, helemaal niks durfde te eten. De eerste keer dat ik tijdens mijn behandeling de uitdaging aanging om pizza te eten, heb ik huilend een stuk opgegeten. Nu eet ik elke week een hele pizza en geniet ik ervan. Ik ben gestopt met behandeling toen ik drieëntwintig was. Dan ben je ‘genezen,’ maar het echte werk begint daarna: de weg naar echt goed in je vel zitten. Ik heb daar een boek over geschreven, ‘Genoeg’, waarin ik alles heb opgeschreven wat ik toen had willen weten. Met dat boek schrijven heb ik dat hoofdstuk afgesloten. Nu zit ik in een veel fijner hoofdstuk.”

Je deelt online veel over hoeveel je eet. Waarom is dat belangrijk voor je?

“Ik heb bij mezelf superhard gemerkt dat mijn sportprestaties omhoogschoten toen ik meer ging eten. Vroeger dacht ik: als ik frieten eet na het lopen, telt mijn training niet. Nu eet ik meer dan het dubbele van toen, en ik ben sneller, sterker en fitter dan ooit. Ik denk dat ik mezelf tien jaar lang heb tegengehouden door te weinig te eten. Als je lichaam niks heeft om mee te bouwen, kun je niet verwachten dat je vooruitgaat. Veel vrouwen sturen me berichten dat ze door mij ook meer zijn gaan eten rondom hun trainingen, en dat het zoveel beter gaat. Dat vind ik fijn, dat ik daar een positieve invloed op kan hebben. Want op sociale media wordt zoveel onzin verkocht over voeding. De ene dag is iets gezond, de andere dag dodelijk. Mensen raken compleet in de war. In de basis is het helemaal niet zo ingewikkeld: eet niet teveel bewerkt voedsel, volg ongeveer de voedingsdriehoek, en je bent goed bezig. Je moet het niet ingewikkelder maken dan het is.”

Heb je ooit de ambitie gehad om profatleet te worden?

“Nee, en dat komt deels door mijn vroegere faalangst. Als er verwachtingen van anderen aan mijn sportprestaties hangen, blokkeer ik. Ik wil niet dat iemand anders bepaalt welke wedstrijd ik moet doen of welk tempo ik moet lopen. Die vrijheid is voor mij cruciaal. Soms denk ik wel: wat als ik tien jaar eerder was begonnen met serieus fietsen? Vorig jaar ben ik pas echt begonnen, en ik kwam al vrij snel aan goede prestaties. Maar dan denk ik: ik vind het eigenlijk goed zo. Topsport is voor veel mensen niet gezond. Je wordt voorbij je grenzen geduwd, je lichaam raakt op. Ik kan op de rem gaan staan wanneer het ongezond wordt. Mijn doel is niet om nu te pieken en daarna kapot te zijn: mijn doel is om tot mijn tachtigste te kunnen blijven sporten. Op die marathon gisteren liep er een man van tachtig mee, Opa Wim, onder de vier uur zelfs nog. Ik dacht: dát wil ik zijn als ik tachtig ben.”

Wat houdt gezondheid voor jou in?

“De combinatie van mentale en fysieke gezondheid. Dat je elke dag kunt opstaan met goesting en energie om te leven, fysieke én mentale energie. Ik vind dat gezondheid veel verder gaat dan ‘niet ziek zijn’. Er zijn veel mensen die niet ziek zijn, maar ook niet écht gezond. Gezondheid betekent voor mij: goed voor je lijf zorgen, voldoende bewegen, voedzaam eten. Maar ook: je stress onder controle houden, grenzen stellen, voor jezelf opkomen. Weten wat je nodig hebt, mentaal en fysiek, en ervoor zorgen dat die basisbehoeftes vervuld zijn. Het extreme Ironman-gegeven dat ik doe, is niet per se ‘gezond’: dat doe ik gewoon omdat ik van die uitdaging hou. Maar je hoeft echt geen marathons te lopen om gezond te zijn. Als je drie keer per week iets doet wat je leuk vindt, ben je al goed bezig. Studies wijzen zelfs uit dat mensen die gewoon regelmatig sporten, gezonder zijn dan mensen zoals ik.”

Wat is de kern van wat je doet bij Re.Charge?

“Wij focussen op persoonlijke begeleiding: personal training en small group training. Het één-op-één verhaal. De mensen die naar ons komen, voelen zich vaak niet comfortabel in een drukke fitness. Ondanks mijn Kamp Waes-verleden ben ik absoluut geen drill sergeant. Ik en mijn trainers zijn eerder van de zachte aanpak: mensen zien wel af, maar ik ga nooit roepen! De klanten waar ik het meeste voldoening uit haal, zijn vaak mensen die van nul starten. Iemand die zegt: ‘Ik sport eigenlijk niet, maar ik wil gezonder en fitter worden.’ Als zo iemand na twee jaar ineens zoveel meer kan, dat is gewoon magisch. Een van mijn klanten had zware obesitas. Hij vertelde me: ‘Dit is de eerste keer dat ik op vakantie van een strandstoel kon opstaan zonder te sukkelen. De eerste keer dat ik een trap in één keer op kan.’ Dat zijn dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn, maar voor hem was het levensveranderend. Dát is waar ik het voor doe.”

Wie inspireert jou?

“Ik heb niet één idool dat erbovenuit steekt, ik haal van veel mensen iets. Triatlete Lucy Charles-Barclay bijvoorbeeld, die een paar kilometer voor de finish in Kona crashte en een paar weken later het WK won. Die mentale kracht vind ik inspirerend. Nafi Thiam, Wout van Aert,… mensen die keihard werken en blijven doorzetten. Maar als mijn vriend vraagt wie mijn echte idool is, dan zeg ik: mijn oma. Zij was de simpelste mens op aarde. Haar leven was zo basic: ze ging naar de kippen, ze kookte bijna elke dag hetzelfde, ze heeft nooit iets anders dan patatten gemaakt. Maar ze kon zo genieten van een ijsje of een wandeling. Soms maken we het onszelf zo moeilijk door zoveel te willen. Als ik me laat meeslepen door verwachtingen, denk ik aan haar: eigenlijk moet je helemaal niks. En dan kun je gelukkig zijn met minder.”

Hoe kijk je naar de toekomst?

“Ik vind het moeilijk om te antwoorden op ‘waar zie je jezelf over vijf jaar,’ omdat ik zoveel mogelijk probeer te leven in het nu. De afgelopen vijf jaar waren zo’n rollercoaster, als je me toen had gevraagd waar ik nu zou staan, had er niks van geklopt. Ik heb sinds twee jaar een vriend met wie het supergoed gaat. Ik zie mezelf oud met hem worden. De afgelopen jaren heb ik mezelf een beetje kapot gewerkt, te weinig tijd gemaakt voor vrienden en familie. Dat wil ik veranderen. Meer loslaten, meer genieten van stilstaan, niet altijd gaan-gaan-gaan. Mijn bucketlist wordt alleen maar langer, en het is onmogelijk om alles te doen. Maar zolang ik het leuk vind, blijf ik mezelf uitdagen. En mijn ultieme droom? De vrouw van tachtig zijn die nog een marathon loopt. Tot dan blijf ik in die illusie leven.”

Welk advies zou je jezelf geven als je terug kon naar het begin?

“Sta vaker stil bij wat je zelf écht wilt. We denken vaak dat we dingen willen, zonder te beseffen dat het geïnternaliseerde verwachtingen van anderen zijn. De vraag die mij in therapie het meest heeft geholpen: Wat zou je doen als niemand een oordeel had, niemand keek, en geld of status er niet toe deden? Die vraag gebruik ik nog steeds om richting te geven aan mijn leven. Als het antwoord ‘ja, ik zou het nog steeds doen’ is, dan weet ik: ik zit op het juiste pad. Soms sluipen verwachtingen van anderen er heel onbewust in. Regelmatig bij jezelf inchecken: zit ik nog op mijn eigen pad of ben ik aan het afwijken naar dat van iemand anders? Dat heeft mij enorm geholpen. En dat gun ik iedereen.” •••