Van Claude naar Jean-Claude: ons Belgisch AI compromis

De recente testresultaten van Anthropics nieuwste AI-model, Claude Mythos, spreken boekdelen: in enkele uren legde het systeem kritieke softwarelekken bloot die decennialang onder de radar bleven. Dat het bedrijf de technologie vandaag niet volledig vrijgeeft uit vrees voor de verwoestende gevolgen in verkeerde handen, is een duidelijke waarschuwing. Het is slechts een kwestie van tijd alvorens nagenoeg iedereen toegang heeft tot dit soort cyberwapens.

Nog nooit zorgde innovatie voor minder cyberveiligheid. We stevenen af op een gevaarlijke paradox: AI ontdekt sneller lekken dan we ze kunnen oplossen, terwijl we er tegelijk net méér creëren. Door de opmars van ‘vibe coding’ bevatte snelbouwsoftware nog nooit zoveel kwetsbaarheden. Tel daar straatboefjes bij die met één prompt een grootschalige phishingcampagne lanceren, en de chaos is compleet.

Ervaren IT’ers die normaal stabiliteit brengen, vrezen vandaag voor hun job. Start-ups die nachtenlang zwoegden op hun product, dreigen in een oogwenk vervangen te worden door een handvol prompts. Tegelijk dreigt een generatie studenten haar kritisch denkvermogen uit te besteden aan chatbots, om zo cognitief afhankelijk te worden van een abonnementsmodel. Wie blijft piekeren, realiseert zich dat er vroeg of laat een onfeilbare AI-god verrijst die ook spirituele antwoorden biedt. Ook dat nog.

Dat we voor ongeziene uitdagingen staan, is zeker. Maar net in deze omwenteling schuilt een onverwachte geruststelling. Een algoritme is in wezen een waarschijnlijkheidsmachine die afstevent op gemiddelden. Mensen daarentegen zijn heerlijk onvoorspelbaar. Wij maken onlogische sprongen, we twijfelen en we kunnen óók denken met ons buikgevoel. Hoe meer onze wereld wordt geautomatiseerd en berekend, hoe schaarser échte menselijkheid wordt. En wat schaars is, stijgt enorm in waarde. Onze menselijke chaos en imperfectie zijn geen zwaktes, maar net de eigenschappen die we meer dan ooit moeten koesteren. Een spelfout in een nawoord wordt straks misschien wel een verfrissend teken van menselijkheid in plaats van slordigheid.

Technologie mag de spelregels dan wel herschrijven: blinde rekenkracht klopt ons moeiteloos op snelheid, maar het is onze grillige wendbaarheid die de richting bepaalt. We hebben geen AI-verlosser nodig om onze welvaart overeind te houden; dat kunnen we zelf met vindingrijkheid en aanpassingsvermogen. En wees gerust: zolang een computer geen perfecte pint kan tappen of een rasecht Belgisch compromis kan smeden, blijft de mens volstrekt onvervangbaar. Optimisme is en blijft ons allerbeste algoritme. •