De feestdagen: voor de één pure magie, voor de ander een race tegen de klok. Voor Annelien Coorevits (39) zijn ze vooral een moment van warmte en heerlijk samenzijn – al staat de klok ook dan niet stil. De voormalige Miss België, tv-gezicht en modeontwerpster is intussen mama van twee kinderen, runt haar eigen kledinglijn AC by Annelien Coorevits en maakt samen met haar tweelingzus Stefanie de populaire podcast ‘De Zussen Coorevits’. Zonder franjes, zonder filters, en met veel hart spraken wij haar op een knusse herfstdag.
Wat betekenen de feestdagen voor jou Annelien?
“Kerst is voor mij het absolute hoogtepunt van het jaar. Die gezelligheid, de lampjes, het samen zijn met familie… dat maakt mij echt gelukkig. Mijn ouders zijn uit elkaar, dus dat betekent veel tafels, veel etentjes, veel mensen. (lacht) Kerstavond bij mijn papa, eerste kerstdag bij mijn mama, ’s avonds bij mijn schoonouders, en meestal nog iets op tweede kerstdag. Want ja, waarom niet? Het is pure chaos, maar de leukste chaos die er is.”
Ben jij zo’n type dat al in november de kerstboom wil zetten?
“Absoluut! Wachten tot na de Sint is toch eigenlijk onzin. Hoe langer die boom er staat, hoe beter. Ik heb ook een kerst-playlist – tot grote ergernis van mijn zussen – met warme liedjes of de jazzy muziek van Diana Krall. Instant gezellige vibe.”
Zijn er bepaalde tradities die ieder jaar terugkomen?
“Eten! (lacht) Dat is bij ons het belangrijkste, en iedereen brengt iets mee. Mijn broer is gek op crème-au-beurretaart en die maak ik dus ieder jaar, mijn papa en ik zijn fan van de klassieke mokka buche. Niemand lust dat, behalve wij twee, en toch bestelt mijn papa ieder jaar een taart voor 8 personen. En ik vind het samen koken en proeven eigenlijk nog het leukste van alles.”
Heb je die liefde voor de feestdagen van thuis meegekregen?
“Zeker. Mijn mama maakte van de feestdagen altijd iets bijzonder. Die feestperiode begon eigenlijk al op 11 november – mijn mama is van Ieper en daar komt de Sint dan al aan. Lichtjes, versiering in huis, kaarsen, tijdens de vakantie warme chocolademelk en klaaskoeken… er hing altijd een soort magie in huis. Alles wat ik nu met mijn kinderen doe, komt van haar. Mijn mama heeft dat heel goed gedaan.”
December is voor veel gezinnen ook best een drukke maand. Hoe ervaar jij dat?
“Druk is een understatement. Ik zit op dit moment in de meest hectische fase van mijn leven. Mijn hoofdberoep in de mode, de podcast met mijn zus is erbij gekomen, de kinderen hebben hun hobby’s… Komt er nog eens bij dat wij allemaal in december verjaren. Soms verlang ik ernaar dat de trein even stopt.”
Hoe probeer je dan toch een beetje rust te vinden?
“Niet. (lacht) Zelfs in de vakanties is er altijd wel iets te doen. Pas op, dat zijn vaak ook heel leuke dingen, maar ik zou graag eens vier dagen verdwijnen zonder gsm of planning. Gewoon rust vinden. Maar voorlopig is dat nog een droom.”
Lukt het ook om los te laten, of ben je iemand die graag controle houdt?
“Ik heb wel graag controle. In de mode moet alles natuurlijk ook tot op de minuut kloppen met minutieuze timings. Wij werken nu al aan het seizoen winter ’26-’27, terwijl de zomercollectie nog moet uitkomen. Het stopt nooit. En ik merk dat dat begint te wegen. Ik heb lang gedacht dat ik dat aankon, maar de laatste tijd voel ik: het is te veel. Er schuilt een onrust in mij.”
“Ik zit op dit moment in de meest hectische fase van mijn leven”
Misschien dat dat besef ook komt met
het ouder worden?
“Ja. Al kijk ik eigenlijk best uit naar die leeftijd, 40, het zet me ook aan het denken. Op dit tempo kan ik niet blijven doorgaan. Ik heb een hekel aan de term “work-life balance”, maar ondertussen moet ik misschien wel toegeven dat de jongere generatie daar wél iets van begrepen heeft. Je moet niet altijd maar gaan, gaan, gaan. Er mag ook gewoon ruimte en rust zijn.”
Maar momenteel zeg je moeilijk ‘nee’?
“Te weinig, al probeer ik bij te leren. Ik denk dat dat een stukje bewijsdrang is. Ik wil iets opbouwen, iets van mezelf hebben. Mijn droom is een eigen huis, een kleine fermette. Pas dan zou ik voelen dat ik geslaagd ben. Misschien is dat iets typisch West-Vlaams, maar dat zit diep.”
En samenwonen met je vriend in die fermette, of toch alleen?
“Op zich praten we daar wel over. Hij heeft een huis, dus logischerwijs zou ik bij hem intrekken. Alleen blijft dat een grote stap. Ik heb dat al eens gedaan en toen is het fout gelopen. Dus ik neem mijn tijd. Gelukkig heeft hij veel geduld.” (lacht)
Hoe ga jij om met zelfzorg in zo’n druk leven?
“Zelfzorg? Dat staat niet echt in mijn woordenboek. Ik demaquilleer, smeer een crèmeke, en dat is het. Vroeger ging ik nog wel eens naar de wellness, maar dan spreek ik misschien over tien jaar geleden. Als ik nu mag dromen: drie dagen in een spa-hotel in Duitsland, zonder bereik met uitzicht op de bergen, gewoon rust. Mét mijn broer en zussen. Dat zou ik echt zalig vinden.”
Wat helpt je dan wel te ontspannen?
“Mijn vrijdagavondritueel. Dan hou ik met de kinderen een aperitiefavond. Dat heb ik van mijn mama overgenomen. Soms komen vrienden langs met hun kinderen en is het een levendige boel, soms zijn we met z’n drieën. We eten lekkere hapjes, kijken een film en leggen de gsm’s weg. Dat is echt mijn geluksmoment.”
Die kleine momenten kunnen wonderen doen. Heb je er nog één?
“Eigenlijk wel. Aan mijn achterdeur staat een bankje dat ik mijn ‘therapiebankje’ noem. Daar zitten we met vriendinnen of vrienden, en met een lekker glaasje. Dat bankje is er om te ventileren, lachen, zagen en zeuren. En als we na een half uur uitgeraasd zijn, is alles weer even beter. Elke vrouw zou zo’n bankje moeten hebben.”
Je hecht duidelijk veel belang aan de mensen rondom je. Wat betekenen familie en
vrienden voor jou?
“Heel veel. Ik heb een enorm sterke band met mijn broer en zussen. We horen elkaar bijna dagelijks. En het is nooit saai. Met hen mag het ook stil zijn, je hoeft niets uit te leggen. Dat voelt veilig. Maar evengoed geniet ik van de leuke momenten met vrienden, of het leren kennen van nieuwe mensen.”
Heeft het verlies van een goede vriendin je kijk daarop veranderd?
“Ja, absoluut. Zij was mijn veilige haven, we zagen elkaar bijna dagelijks. En plots was dat weg. Dat heeft me echt wakker geschud. Het deed me beseffen hoe snel alles kan veranderen of gedaan kan zijn. Toen mijn tweelingzus vorig jaar dan een serieuze operatie moest ondergaan, dacht ik: niet zij. Sindsdien besef ik nog meer hoe kostbaar de mensen rondom mij zijn.”
Dat maakt de feestdagen misschien nog intenser.
“Ja, omdat je nog meer beseft hoe belangrijk het is dat iedereen er is. Eén van mijn siblings verliezen – dat kan ik me gewoon niet voorstellen. We lachen veel in ons gezin, maar dat besef hangt er ook wel sinds vorig jaar: het is niet vanzelfsprekend dat alles blijft zoals het is.”
“Mijn mama maakte van de feestdagen altijd iets bijzonder”
Wat zou je nog willen zeggen tegen vrouwen die het gevoel hebben dat ze nooit genoeg doen?
“Dat ze mild mogen zijn voor zichzelf, dat niet alles perfect moet zijn. Al herken ik het zelf zo goed, en zou ik graag hebben dat iemand dat ook eens tegen mij zegt. Alles moet kloppen: het eten, de cadeautjes, de outfits, het huishouden… Maar er loopt altijd wel iets mis, en dat is oké. Ik vind dat elke mama met een fulltime job en kinderen eigenlijk een “moederweek” verdient. Geen Moederdag, maar een hele week waarin we niets moeten, en waarin alles voor ons opgevangen wordt – inclusief een chauffeur voor de hobby’s van de kinderen en een privé-chef. Dat zou fantastisch zijn.”
Wat wens je jezelf tenslotte toe voor het nieuwe jaar?
“Mijn grootste wens is vrijheid. Ik denk dat dat alles omvat. Als je jonger bent en je krijgt die vraag, dan zeg je van die domme, materiële dingen. En wat denk ik nu? Vrijheid, op alle vlakken. Om te doen wat ik wil, om te gaan waar ik wil, om te kunnen kopen wat ik wil, financiële vrijheid. Dat is het ultieme doel.” ☉
Wist je dat…
Wat is je ultieme comfortfood?
“Ik heb een echte ansjovisverslaving. (lacht) Dat zit standaard in mijn frigo, in alle vormen en smaken – maar de echte Spaanse boquerones met olijfolie en look, daar kan niets tegen op! En als ik écht comfortfood moet kiezen, dan ga ik voor fondue bourguignonne. Geen Chinese fondue, hé, gewoon vlees en kip in het vet, verse frietjes erbij en onze zelfgemaakte tartaarsaus. Dat is voor mij puur feest.”